اقرار در ادله اثبات دعوی زمانی اثر حقوقی پیدا میکند که شخص، وجود حقی را به نفع دیگری و به ضرر خود اعلام کند. اقرار ممکن است در دادگاه یا خارج از دادگاه، کتبی یا شفاهی، صریح یا ضمنی، ساده یا همراه با قید، وصف یا ادعای جداگانه باشد. تفاوت این اقسام فقط اصطلاحی نیست؛ در عمل مشخص میکند دادگاه تا چه اندازه میتواند بر اقرار تکیه کند، آیا طرف مقابل میتواند بخشی از اقرار را بپذیرد و بخش دیگر را کنار بگذارد، و بار اثبات بعدی بر عهده چه کسی قرار میگیرد.
در این مطلب، انواع اقرار را از نظر محل بیان، نحوه بیان و محتوای اقرار بررسی میکنیم و بهطور ویژه تفاوت اقرار ساده، مقید، موصوف و مرکب را توضیح میدهیم؛ چون بیشترین ابهام عملی معمولاً در همین بخش ایجاد میشود.
اقرار در ادله اثبات دعوی یعنی چه؟
اقرار یعنی شخص خبری بدهد که نتیجه آن به نفع دیگری و به ضرر خودش باشد. بنابراین هر حرفی که علیه گوینده به نظر برسد، الزاماً اقرار حقوقی نیست. برای اینکه اقرار محسوب شود، باید از آن وجود یک حق برای دیگری و زیان حقوقی برای خود شخص برداشت شود.
برای مثال، اگر خوانده در دعوای مطالبه وجه بگوید «این مبلغ را از خواهان گرفتهام»، اصل دریافت وجه میتواند اقرار محسوب شود؛ اما اگر بگوید «با خواهان معاملههایی داشتهام»، این جمله بهتنهایی ممکن است اقرار به بدهی نباشد و نیاز به بررسی سایر قرائن دارد. توجه داشته باشید که اقرار با اعتراف تفاوت های کاربردی دارد که بیشتر در امور کیفری و حقوقی می باشد.
جایگاه اقرار در ادله اثبات دعوی
اقرار در میان ادله اثبات دعوی جایگاه ویژهای دارد، چون برخلاف بسیاری از دلایل که برای اثبات ادعای یک شخص علیه دیگری ارائه میشوند، اقرار از سوی خود شخصی صادر میشود که نتیجه آن به زیان اوست. به همین دلیل، وقتی اقرار صحیح، روشن و مرتبط با موضوع دعوا باشد، میتواند بار اثبات را از دوش طرف مقابل بردارد.
در دعاوی حقوقی، اگر خوانده اقرار کند که بدهکار است، مالی را دریافت کرده، تعهدی را پذیرفته یا واقعهای به ضرر او رخ داده است، دادگاه معمولاً برای همان موضوع نیاز به دلیل دیگری ندارد؛ البته به شرطی که اقرار از شخص دارای اهلیت، با قصد و اختیار، و درباره موضوعی ممکن و قانونی انجام شده باشد.
با این حال، جایگاه قوی اقرار به این معنا نیست که هر جملهای علیه گوینده، بدون بررسی، اقرار معتبر محسوب شود. دادگاه باید ببیند عبارت بیانشده واقعاً «اخبار به حق برای غیر و به ضرر خود» هست یا فقط دفاع، توضیح، مذاکره، انکار همراه با توجیه، یا جملهای مبهم است. همین تفاوت در عمل باعث میشود تشخیص نوع اقرار، بهویژه اقرار مقید و مرکب، در نتیجه پرونده اثر مستقیم داشته باشد.
انواع اقرار در یک نگاه
اقرار را میتوان از چند جهت تقسیم کرد. گاهی محل بیان اقرار مهم است؛ یعنی اقرار در دادگاه انجام شده یا خارج از دادگاه. گاهی نحوه بیان اهمیت دارد؛ یعنی اقرار کتبی، شفاهی، صریح یا ضمنی است. در بعضی پروندهها نیز مهمترین بحث، محتوای اقرار است؛ یعنی باید دید اقرار ساده است، با وصف آمده، همراه با قید است یا در کنار آن ادعای دیگری هم مطرح شده است.
| مبنای تقسیمبندی | انواع اقرار | اثر عملی |
|---|---|---|
| از نظر محل بیان | اقرار در دادگاه، اقرار خارج از دادگاه | در اقرار قضایی، وقوع اقرار معمولاً روشنتر است؛ در اقرار خارج از دادگاه، ابتدا باید اصالت و ارتباط آن با دعوا احراز شود. |
| از نظر نحوه بیان | کتبی، شفاهی، صریح، ضمنی | اقرار صریح معمولاً کمابهامتر است؛ اقرار ضمنی به قرائن و برداشت دادگاه وابسته است. |
| از نظر محتوا | ساده، موصوف، مقید، مرکب | این تقسیمبندی مشخص میکند آیا اقرار قابل تجزیه است یا باید همراه با قید، وصف یا ادعای مطرحشده بررسی شود. |
شرایط قانونی صحت اقرار
اقرار در صورتی در دادگاه معتبر و قابل استناد خواهد بود که شرایط خاصی را دارا باشد. اگر یکی از شرایط اصلی اقرار وجود نداشته باشد، ممکن است اقرار ارزش اثباتی خود را از دست بدهد یا دادگاه برای پذیرش آن نیاز به بررسی بیشتری داشته باشد. قانون مدنی ایران و رویه قضایی، شروطی را برای اعتبار اقرار تعیین کردهاند که در ادامه بررسی میکنیم:
۱. اهلیت اقرارکننده
اقرار کننده باید عاقل، بالغ و رشید باشد. اقرار افراد زیر فاقد اعتبار است:
- اقرار صغیر (کودک نابالغ)
- اقرار مجنون (در حال جنون دائمی یا ادواری در زمان اقرار)
- اقرار سفیه در امور مالی (هرچند در امور غیرمالی پذیرفته میشود)
مثال: اگر شخصی که تحت حکم حجر قرار دارد در مورد بدهی مالی خود اقرار کند، اقرار او معتبر نیست.
۲. اختیار و قصد
اقرار باید از روی آگاهی و اراده آزادانه باشد. اقراری که در شرایط زیر انجام شده باشد بیاعتبار است:
- تحت اکراه یا اجبار
- در حالت مستی، بیهوشی یا شوک
- به عنوان شوخی یا کنایه (در صورت احراز نداشتن قصد جدی)
۳. اقرار باید به نفع غیر و به ضرر خود باشد
اقرار باید به سود شخص دیگری (مُقَرٌله) و به زیان خود اقرارکننده (مُقِر) باشد. اقراری که فقط سود خود فرد را در بر دارد، اقرار محسوب نمیشود.
۴. موضوع اقرار باید مشروع و معقول باشد
اقرار به موضوعی که:
- خلاف شرع یا قانون باشد
- از نظر عرفی و عقلانی ناممکن باشد فاقد ارزش قانونی است.
۵. منجز بودن اقرار
اقرار نباید معلق باشد. مثلاً اگر فرد بگوید: «اگر فردا باران بیاید، من ۱۰ میلیون بدهکارم»، این اقرار معلق است و اعتبار ندارد. اقرار باید قطعی، روشن و بدون وابستگی به امر دیگر باشد.
انواع اقرار از نظر محل بیان: اقرار در دادگاه و خارج از دادگاه
یکی از مهمترین تقسیمبندیها در حوزه اقرار، محل و زمان انجام آن است. بسته به اینکه اقرار در جریان رسیدگی قضایی انجام شود یا بیرون از آن، آثار و اعتبار متفاوتی خواهد داشت. در این بخش با تفاوتهای اقرار قضایی و اقرار غیر قضایی آشنا میشویم:
اقرار در دادگاه (اقرار قضایی)
اقراری است که در جلسه رسمی دادگاه یا در لوایح و دادخواستهای تقدیمی از سوی یکی از طرفین انجام شود. مطابق ماده ۲۰۳ قانون آیین دادرسی مدنی:
«اگر اقرار در دادخواست یا حین مذاکرات در دادگاه یا در یکی از لوایحی که به دادگاه تقدیم شده است به عمل آید، اقرار در دادگاه محسوب میشود.»
ویژگیها و آثار اقرار در دادگاه
اقرار در دادگاه اگر روشن، معتبر و مربوط به موضوع دعوا باشد، میتواند مبنای تصمیم دادگاه قرار گیرد و در همان موضوع، نیاز به دلیل دیگر را کاهش دهد یا از بین ببرد. با این حال، رأیی که بر اساس اقرار صادر میشود تابع قواعد عمومی اعتراض به آراست و نباید گفت خود اقرار «قابل تجدیدنظر» یا «غیرقابل تجدیدنظر» است.
طبق ماده ۲۰۳ قانون آیین دادرسی مدنی، اقراری که در دادخواست، مذاکرات دادگاه یا لوایح تقدیمی به دادگاه انجام شود، اقرار در دادگاه محسوب میشود؛ در غیر این صورت، اقرار خارج از دادگاه است.
اقرار خارج از دادگاه (اقرار غیر قضایی)
این نوع اقرار در خارج از جلسات دادگاه و بدون حضور قاضی انجام میشود، مثلاً:
- در اظهارنامه رسمی
- در اسناد عادی مانند نامه یا رسید دستنویس مانند اقرارنامه دستی
- در گفتوگوهای شفاهی با شاهدان
- در مکالمات تلفنی یا پیامک
ویژگیها و آثار اقرار خارج از دادگاه
اقرار خارج از دادگاه ابتدا باید از نظر وقوع، اصالت و ارتباط با دعوا برای دادگاه قابل احراز باشد. برای مثال، پیامک، رسید دستنویس، اظهارنامه، فایل صوتی یا شهادت اشخاص ممکن است برای اثبات چنین اقراری مطرح شود، اما ارزش نهایی آن به شرایط بیان اقرار، اصالت دلیل و تشخیص دادگاه بستگی دارد.
بنابراین تفاوت اصلی اقرار خارج از دادگاه با اقرار در دادگاه این نیست که همیشه بیاثر یا غیرقاطع باشد؛ تفاوت اصلی در این است که ابتدا باید ثابت شود چنین اقراری واقعاً صادر شده و به موضوع دعوا مربوط است.
اقسام اقرار از نظر نحوه بیان: اقرار کتبی، شفاهی، صریح و ضمنی
اقرار ممکن است به شیوههای مختلفی بیان شود. گاه فرد با سخن گفتن، گاه با نوشتن و حتی گاه با رفتار و سکوت معنادار خود، حقی را به نفع دیگری و علیه خود تأیید میکند. این تفاوت در نحوه بیان، دستهبندی دیگری از اقرار به وجود آورده است که در ادامه به آن میپردازیم:
اقرار کتبی
اقراری است که به صورت مکتوب و معمولاً در یکی از موارد زیر صورت میگیرد:
- متن دادخواست یا لایحه ارائهشده به دادگاه
- اسناد رسمی مانند عقدنامه یا سند اقرارنامه محضری
- اسناد عادی مانند رسید دستنویس، اظهارنامه یا حتی پیام متنی
نکته مهم: اگر اقرار در سند رسمی باشد، اصالت آن مفروض است. در اسناد عادی، اثبات اصالت با طرف مقابل است.
اقرار شفاهی
اقراری است که با بیان زبانی و حضوری، بهویژه در دادگاه یا نزد شهود، اعلام میشود. در صورتی که در دادگاه انجام گیرد، باید در صورتجلسه دادگاه ثبت شود تا معتبر باشد.
مزیت: در صورت درج در صورتجلسه رسمی دادگاه، همانند اقرار کتبی رسمی، از اعتبار کامل برخوردار است.
اقرار صریح
اقراری است که فرد بهطور مستقیم و بدون ابهام به وقوع یک موضوع علیه خود اذعان میکند؛ مثلاً:
«بله، این مبلغ را از ایشان قرض گرفتهام.»
ویژگی: اقرار صریح چون فاقد ابهام است، معمولاً قاطع دعوی محسوب شده و نیازی به تفسیر ندارد.
اقرار ضمنی
اقرار ضمنی زمانی مطرح میشود که از رفتار، نوشته یا پاسخ شخص، عرفاً پذیرش یک حق به نفع دیگری برداشت شود. با این حال، صرف سکوت در برابر مطالبه وجه معمولاً برای اثبات اقرار کافی نیست، مگر اینکه همراه با قرائن دیگر، برای دادگاه دلالت روشن بر پذیرش بدهی یا تعهد داشته باشد. برای مثال، اگر شخص در پیام خود بنویسد «فعلاً توان پرداخت ندارم، آخر ماه تسویه میکنم»، این عبارت ممکن است در کنار سایر قرائن بهعنوان پذیرش اصل بدهی بررسی شود.
نکته: اعتبار اقرار ضمنی بسته به شرایط و قرائن موجود است و معمولاً نیاز به تفسیر و تحلیل قاضی دارد. در مورد جزئیات اقرار صریح و ضمنی می توانید در مطلب مربوط به آن جزئیات بیشتری را در مورد شرایط و اعتبار و موارد مورد پذیرش در دادگاه مطالعه نمایید.
تفاوت اقرار مقید و مرکب، ساده، موصوف
اقرارها فقط در نحوه و محل بیان متفاوت نیستند؛ بلکه از نظر ساختار و محتوای اقرار نیز به دستههای مختلفی تقسیم میشوند. این دستهبندی از آن جهت مهم است که هر نوع اقرار آثار متفاوتی در روند دادرسی و قضاوت ایجاد میکند. در ادامه به چهار نوع مهم اقرار در این دسته میپردازیم:
اقرار ساده چیست؟
اقراری است که بدون هیچ قید یا وصفی، تمام ادعای طرف مقابل را تأیید میکند. به عنوان مثال اگر خواهان ادعا کند ۲۰ میلیون تومان به خوانده قرض داده و خوانده بگوید «بله، این مبلغ را بدهکارم»، این یک اقرار ساده است.
اثر:اقرار ساده معمولاً بهعنوان اقرار قاطع در نظر گرفته میشود و میتواند اساس صدور رأی قرار گیرد.
اقرار موصوف چیست؟
در این نوع، موضوع اقرار با صفتی خاص توصیف میشود که ممکن است ماهیت دعوی را تغییر ندهد اما شرایط اجرای آن را تحت تأثیر قرار دهد. به عنوان مثال «بله، این خودرو را به امانت گرفتم، ولی ماشین فرسوده بود.» → صفت “فرسوده” به امانت اضافه شده.
اثر: اقرار موصوف در صورت اثبات، همراه با وصف آن پذیرفته میشود و قابل تجزیه نیست.
اقرار مقید چیست؟
در اقرار مقید، اقرار با یک قید یا شرط همراه است که میتواند اجرای حق را محدود کند به عنوان مثال: «این پول را باید به صورت قسطی ظرف یک سال پرداخت کنم.»
اثر: اقرار مقید قابل تجزیه نیست و مقرله (فردی که اقرار به نفع او شده) نمیتواند فقط به بخش سودمند آن استناد کند و بخش مقید را نادیده بگیرد.
اقرار مرکب چیست؟
اقرار مرکب زمانی است که شخص، بخشی از ادعای طرف مقابل را میپذیرد، اما همزمان ادعای دیگری را مطرح میکند که اثر اقرار را از بین میبرد یا محدود میکند.
برای مثال، اگر خوانده بگوید: «درست است که ۵۰ میلیون تومان از خواهان گرفتم، اما بعداً آن را پس دادم»، بخش اول سخن او اقرار به دریافت وجه است و بخش دوم، ادعای پرداخت یا رد دین محسوب میشود.
در چنین حالتی، خواهان میتواند به بخش اول یعنی دریافت وجه استناد کند؛ اما ادعای دوم، یعنی اینکه وجه واقعاً پس داده شده، نیاز به اثبات دارد. بنابراین خوانده باید پرداخت یا استرداد وجه را با رسید، سند، شهادت، پیام معتبر یا دلیل قابل قبول دیگر ثابت کند.
تفاوت اقرار مرکب با اقرار مقید در همین نقطه است. در اقرار مقید، قید به اصل اقرار متصل است و معمولاً نمیتوان آن را از اقرار جدا کرد؛ اما در اقرار مرکب، بخش دوم غالباً یک ادعای جداگانه است و باید جداگانه بررسی شود.
نتیجهگیری
اقرار مرکب از دو بخش تشکیل میشود، بخشی که به زیان مقر است و بخشی که به نفع او مطرح میشود. بخش دوم معمولاً ادعا محسوب میشود و کسی که آن را مطرح کرده، باید آن را اثبات کند یا طبق شرایط قانونی از طرف مقابل تقاضای سوگند کند. در ادامه، جدول مقایسه ای تفاوت اقرار مقید و مرکب، موصوف و ساده از نظر ساختار و آثار حقوقی آنها ارائه میشود:
| نوع اقرار | مثال | اثر عملی |
|---|---|---|
| اقرار ساده | «بله، ۲۰ میلیون تومان بدهکارم.» | معمولاً اصل ادعای طرف مقابل را ثابت میکند و از ادله اثبات دعوا در امور حقوقی است، مگر اینکه ایراد جدی مانند اکراه، اشتباه، فقدان اهلیت یا فساد اقرار مطرح و ثابت شود. |
| اقرار موصوف | «خودرو را گرفتم، اما خودرو معیوب بود.» | وصف همراه اقرار باید بررسی شود و مقرله معمولاً نمیتواند اصل اقرار را بپذیرد و وصف متصل به آن را نادیده بگیرد. |
| اقرار مقید | «بدهکارم، اما پرداخت آن مشروط به تحقق فلان شرط بوده است.» | قید به اصل اقرار متصل است و مقرله معمولاً نمیتواند فقط بخش سودمند را جدا کند. |
| اقرار مرکب | «پول را گرفتم، اما بعداً پس دادم.» | بخش اول میتواند علیه مقر استفاده شود، اما ادعای دوم باید از سوی کسی که آن را مطرح کرده اثبات شود. |
آثار حقوقی و ضمانت اجرای اقرار در دادگاه
در این بخش به آثار حقوقی اقرار و ضمانت اجرای آن در دادگاه میپردازیم؛ یعنی بررسی میکنیم که اگر کسی در دادگاه یا خارج از آن اقرار کند، چه پیامدهایی دارد، آیا میتواند بعداً آن را انکار کند، و دادگاه چه وظایفی در مقابل این اقرار دارد.
اقرار الزامآور است
مطابق ماده ۱۲۷۵ قانون مدنی «هر کس اقرار به حقی برای غیر کند، ملزم به اقرار خود خواهد بود.» یعنی اگر شخصی اقرار کند که به دیگری بدهکار است یا مالی را دریافت کرده، دیگر نمیتواند از زیر آن شانه خالی کند و این اقرار برای دادگاه کافی است تا حکم صادر کند. اقرار، مانند سند رسمی، معتبرترین دلیل اثبات دعوی است.
انکار بعد از اقرار مسموع نیست (با استثنا)
بر اساس ماده ۱۲۷۷ قانون مدنی «انکار بعد از اقرار مسموع نیست…» در مواردی که انکار پس از اقرار در پرونده های کیفری انجام می شود، این کار می تواند حتی باعث تشدید مجازات شود ولیکن در نهایت می توان در دو حالت میتوان اقرار را بیاثر کرد:
- اقرار فاسد: اگر مقر ثابت کند که اقرار او در شرایطی مانند اکراه، اجبار، مستی، جنون یا شوخی بوده، اقرار فاقد اعتبار میشود.
- اقرار اشتباه: اگر ثابت شود که شخص به اشتباه موضوعی را پذیرفته است (مثلاً فکر کرده پولی گرفته اما در واقع نگرفته)، دادگاه میتواند به ادعای اشتباه رسیدگی کند.
اقرار قابل تجزیه نیست (مگر در اقرار مرکب)
اگر اقرار شامل چند بخش باشد (مثلاً اقرار به بدهی و سپس ادعای پرداخت)، طرف مقابل نمیتواند فقط بخش اول را قبول و بقیه را رد کند؛ بلکه همه اجزاء باید با هم در نظر گرفته شوند. این اصل تجزیهناپذیری اقرار نام دارد و در ماده ۱۲۸۲ قانون مدنی بیان شده است. مگر اینکه اقرار مرکب باشد که بخشی از آن اقرار و بخشی دیگر ادعا باشد. در این صورت، قسمت ادعا باید جداگانه اثبات شود.
اقرار نسبت به چه کسانی اثر دارد؟
بر اساس ماده ۱۲۷۸ قانون مدنی اثر اقرار، فقط نسبت به خود مقر و قائممقام او (مثل وارث یا نماینده قانونی) معتبر است. یعنی اگر کسی به وجود بدهی اقرار کند، این اقرار علیه خودش و ورثهاش معتبر است؛ ولی علیه اشخاص ثالث (مثلاً شریک یا موکل او) مؤثر نیست.
با برای مثال دیگر تصور کنید فردی پس از فوت پدرش، مدعی شود که فرزند شرعی او بوده اما نام پدر در شناسنامهاش درج نشده است. برای اینکه این ادعا در دادگاه پذیرفته شود، باید از طریق قانونی اقدام به اثبات نسب با متوفی شود. در چنین حالتی، اگر سایر ورثه اقرار به وجود این رابطه خونی داشته باشند، این اقرار تنها نسبت به خودشان مؤثر است.
ضمانت اجرای اقرار در دادگاه
- اگر اقرار در دادگاه باشد و قاطع دعوی محسوب شود، دادگاه میتواند صرفاً بر اساس آن حکم صادر کند.
- اگر اقرار خارج از دادگاه باشد، دادگاه ابتدا باید اصالت آن را احراز کند (مثلاً با بررسی سند یا شهادت شهود).
- اقرار قضایی قاطع دعوی است و اگر صحت آن محرز باشد، نیازی به ارائه دلیل دیگر نیست.
جمعبندی آثار و ضمانت اجرای اقرار
| موضوع | توضیح |
|---|---|
| اعتبار اقرار | اقرار معتبرترین دلیل دعوی است؛ اگر صحیح باشد، دادگاه بدون نیاز به دلیل دیگر حکم میدهد. |
| الزامآور بودن | مقر نمیتواند بعداً از اقرار خود برگردد، مگر اینکه فاسد یا اشتباه بودن آن را ثابت کند. |
| اثر نسبی اقرار | فقط نسبت به مقر و جانشینان او مؤثر است. |
| غیر قابل تجزیه بودن | مقرله نمیتواند فقط بخشی از اقرار را بپذیرد، مگر اینکه اقرار مرکب باشد. |
| ضمانت اجرا | اگر مقر با وجود اقرار، تعهد خود را انجام ندهد (مثلاً بدهی را نپردازد)، دادگاه میتواند حکم جلب صادر کند. |
سوالات متداول
در ادامه این مطلب سوالات متداول پیرامون انواع اقرار در ادله اثبات دعوی را مشاهده می فرمایید که توسط پرسشگران از مجموعه ایران لگال در قالب مشاوره حقوقی مطرح شده است:
❓ در چه شرایطی میتوان اقراری که در دادگاه انجام شده را انکار کرد؟
اقرار انجامشده در دادگاه اصولاً قابل انکار نیست. اما اگر مقر بتواند اثبات کند که اقرار تحت اجبار، اکراه، اشتباه فاحش، یا در حالتهایی مانند بیهوشی یا جنون بوده است، امکان بیاثر شدن آن از طریق دادگاه وجود دارد.
❓ آیا امکان انکار اقرار در دادگاه انقلاب وجود دارد؟
خیر، اقرار در دادگاه انقلاب نیز مانند سایر محاکم معتبر است و بهراحتی نمیتوان آن را انکار کرد. تنها در صورتی که شخص بتواند اکراه یا عدم اختیار را ثابت کند، ممکن است اقرار بیاعتبار شود.
❓ من یک اقرارنامه محضری دادهام و اکنون از آن پشیمان شدهام. چه کاری میتوانم انجام دهم؟ شخص مقابل این تغییر را نپذیرفته است.
اگر اقرارنامه در قالب سند رسمی ثبت شده باشد، صرف پشیمانی باعث بیاعتباری آن نمیشود. باید با دلایل حقوقی، مانند اثبات اشتباه، جعل یا اکراه، در دادگاه تقاضای ابطال آن را مطرح کنید.
❓ لطفاً تفاوت بین دو نوع اقرارنامه که در دفاتر اسناد رسمی میتوان تنظیم کرد را توضیح دهید.
اقرارنامه گواهی امضا، فقط امضای شخص را تأیید میکند و ارزش اثباتی پایینی دارد. اما اقرارنامه رسمی، در قالب سند رسمی تنظیم شده و از اعتبار بالا و اثر قضایی کامل برخوردار است. توصیه میشود برای امور مهم از نوع دوم استفاده شود.
❓ اگر شخصی برای حل مشکلش به اعترافی کند که در آن دیگران را متهم کند که در واقعیت دخالتی ندارند، آن اعتراف چگونه ارزیابی میشود؟
چنین اقراری اگر خلاف واقع باشد، اعتبار قانونی نخواهد داشت. همچنین ممکن است موجب مسئولیت کیفری شخص بابت افترا یا شهادت دروغ شود. اقرار باید با حقیقت منطبق باشد تا در دادگاه پذیرفته شود.
❓ اگر بانکی به دادگاه اقرار کند که تمامی مطالبات وصول شده، آیا این اقرار قابل قبول است؟
بله، اگر این اقرار در حضور قاضی و بهصورت رسمی انجام شود، معتبر است و بانک نمیتواند بعدها خلاف آن را ادعا کند. این اقرار حکم سند لازمالاجرا را دارد و موجب ختم دعوا میشود.