با توضیحی که دادید، باید بین «حضانت» و «حق ملاقات» تفکیک کنیم. صرف اینکه همسرتان بدون اجازه منزل را ترک کرده و شما بابت مهریه محکوم شدهاید، به خودی خود باعث نمیشود حق ملاقات مادر با فرزند ۱۰ ساله از بین برود.
طبق ماده ۱۱۷۴ قانون مدنی، حتی اگر حضانت طفل با یکی از والدین باشد، والد دیگر حق ملاقات با فرزند را دارد و در صورت اختلاف، زمان و مکان ملاقات با تصمیم دادگاه تعیین میشود. بنابراین شما نمیتوانید صرفاً برای تحت فشار گذاشتن همسرتان و وادار کردن او به بازگشت به زندگی مشترک، مانع ملاقات او با فرزند شوید.
از طرف دیگر، اینکه همسرتان گفته «ده روز بچه پیش من و ده روز پیش تو باشد» هم بهتنهایی الزامآور نیست. اگر بین شما توافقی وجود نداشته باشد یا حکم دادگاه درباره زمانبندی ملاقات صادر نشده باشد، هیچکدام از طرفین نمیتوانند یکطرفه برنامه ۱۰ روزه تعیین کنند.
اگر واقعاً نگرانی شما این است که مادر پس از ملاقات، فرزند را نزد خودش نگه دارد یا دوباره بدون توافق او را جابهجا کند، راه قانونی این است که از دادگاه خانواده درخواست تعیین دقیق حضانت و نحوه ملاقات کنید و در صورت وجود شرایط خاص، تقاضای دستور موقت یا تعیین ترتیبات تحویل و استرداد طفل را مطرح کنید. دادگاه در درجه اول مصلحت طفل را در نظر میگیرد.
ضمن اینکه ۱۰ ساله بودن فرزند اهمیت دارد، اما این سن به این معنا نیست که فرزند خودبهخود هر تصمیمی راجع به محل زندگیاش میتواند بگیرد؛ موضوع حضانت و تصمیم نهایی همچنان تابع قانون و رأی دادگاه است.
در نتیجه صرفاً به دلیل اختلاف زناشویی و برای برگرداندن همسرتان به زندگی مشترک، حق قانونی ندارید ملاقات او با فرزند را قطع کنید. چنین اقدامی حتی میتواند بعداً علیه شما در پرونده خانواده مورد استناد قرار گیرد.
یک نکته مهم هم این است که ماجرای «بدون اجازه رفتن همسر» و موضوع مهریه و توهین، از موضوع حضانت و ملاقات جداست و نباید تصور کرد محکومیت مهریه باعث سلب حق یا ایجاد حق ویژهای نسبت به فرزند میشود.
برای اینکه بتوانم دقیقتر بگویم در وضعیت شما مادر الان چه حقی دارد و شما چه اقدامی میتوانید انجام دهید، باید بدانم آیا تاکنون درباره حضانت یا ملاقات فرزند رأی دادگاه یا دستور رسمی صادر شده یا خیر.