تاثیر عدم تمکین بر حضانت

موضوع اصلی شما فقط عدم تمکین نیست؛ خطر این است که اگر بدون آماده‌سازی حقوقی خانه را جدا کنید، همسرتان از همان موضوع برای فشار استفاده کند و همزمان دعوای تمکین، ممانعت از ملاقات یا ادعای بردن فرزند را مطرح کند. اما از طرف دیگر، ترک منزل توسط مادر به‌تنهایی باعث نمی‌شود حضانت یا نگهداری فرزند فوراً از او گرفته شود؛ مخصوصاً وقتی دختر شما عملاً به سن انتخاب نزدیک شده و وابستگی، رسیدگی و مخارج اصلی با شما بوده است.

عدم تمکین اگر علیه شما مطرح شود، بیشتر روی نفقه خود شما اثر دارد، نه اینکه خودکار حضانت بچه را از شما بگیرد. یعنی ممکن است همسرتان بگوید چون شما خانه را ترک کرده‌اید، مستحق نفقه نیستید؛ اما برای گرفتن بچه باید ثابت کند بودن فرزند نزد شما برخلاف مصلحت اوست. صرف شاغل بودن مادر، جدا زندگی کردن یا درخواست طلاق، دلیل سلب نگهداری فرزند نیست.

در مورد دختر شما، چون ۹ سال تمام شمسی دارد و از نظر سن شرعی نیز معمولاً سن بلوغ دختر ۹ سال قمری است، نظر خود کودک برای دادگاه بسیار مهم می‌شود. درست است که معمولاً از فرزند در این سن سؤال می‌شود با چه کسی می‌خواهد زندگی کند، اما بهتر است این را مطلق و تضمینی نبینید؛ دادگاه همچنان مصلحت کودک، مدرسه، آرامش، وضعیت مالی، اخلاقی و امنیتی هر دو طرف را هم بررسی می‌کند.

قبل از اینکه خانه را جدا کنید، بهتر است چند اقدام را همزمان انجام دهید: دادخواست مطالبه نفقه معوقه خودتان، نفقه فرزند، مهریه، و اگر قصد طلاق دارید دادخواست طلاق به علت عسر و حرج یا ترک انفاق/سوءرفتار مالی را آماده کنید. همچنین می‌توانید همراه دادخواست طلاق یا جداگانه، درخواست «دستور موقت برای نگهداری فرزند نزد مادر و تعیین ملاقات پدر» بدهید تا همسرتان نتواند ناگهان از موضوع بچه برای فشار استفاده کند.

بعد از جدا شدن، ملاقات پدر را کامل قطع نکنید، مگر اینکه خطر جدی برای کودک وجود داشته باشد. اگر شما مانع مطلق ملاقات شوید، همسرتان می‌تواند از همین موضوع علیه شما استفاده کند. بهتر است از ابتدا پیشنهاد ملاقات منظم، قابل اثبات و امن بدهید و مدرسه، محل زندگی و وضعیت کودک را بی‌دلیل پنهان نکنید.

راه‌هایی که همسرتان ممکن است برای اذیت کردن استفاده کند معمولاً این‌هاست، دادخواست الزام به تمکین، ادعای نشوز، شکایت یا دادخواست ممانعت از ملاقات، درخواست استرداد طفل، یا ادعای عدم صلاحیت مادر. دفاع شما هم باید این باشد که سال‌ها هزینه‌ های خود و فرزند را داده‌اید، پدر نفقه کافی پرداخت نکرده، کودک نزد شما ثبات و رسیدگی دارد و جدایی محل سکونت برای حفظ آرامش و پیگیری حقوق قانونی بوده، نه محروم کردن پدر از فرزند.