زنم محکوم به تمکین شده ولی بر نمیگرده

با سلام؛

گفتن تمکین می‌کنم در دادگاه به‌تنهایی کافی نیست؛ اگر حکم قطعی شود و شما واقعاً منزل مناسب و امکان شروع زندگی را فراهم کرده باشید، خودداری عملی زوجه از برگشت می‌تواند به نفع شما در بحث نشوز و نفقه اثر بگذارد. اما تا وقتی رأی هنوز در مهلت تجدیدنظر است یا قطعی نشده، بهتر است عجله نکنید که صرفاً با ادعا او را ناشزه بدانید؛ باید مسیر اجرای حکم درست طی شود.

اگر ایشان تجدیدنظرخواهی کند، پرونده به دادگاه تجدیدنظر می‌رود و معمولاً دادگاه بررسی می‌کند آیا رأی بدوی درست صادر شده یا نه. اگر زوجه فقط حرف کلی بزند و دلیل قابل قبول مثل خوف ضرر، ضرب‌وجرح، نامناسب بودن منزل، نداشتن امنیت، اعتیاد، سوءرفتار یا بیماری مؤثر ارائه نکند، صرف اعتراض معمولاً باعث نقض رأی نمی‌شود. ولی اگر ادعای نامناسب بودن مسکن کند، ممکن است بازدید، کارشناسی یا بررسی دوباره انجام شود.

اقدام درست شما این است که پس از قطعی شدن حکم، اجرای حکم الزام به تمکین را پیگیری کنید و نشانی منزل را با مدارک کامل بدهید. بهتر است یک اظهارنامه رسمی هم برای زوجه بفرستید و اعلام کنید منزل مستقل و مناسب آماده است و ایشان را برای بازگشت دعوت می‌کنید. فرستادن اقوام خوب است، ولی از نظر حقوقی اظهارنامه و گزارش اجرای احکام خیلی قوی‌تر است.

اگر با وجود حکم قطعی، دعوت رسمی، آماده بودن منزل و نبود عذر قانونی، زوجه باز هم برنگردد، آن‌وقت می‌توانید در پرونده نفقه دفاع کنید که ایشان بدون عذر موجه از تمکین خودداری کرده و مستحق نفقه ایام عدم تمکین نیست. همچنین اگر لازم باشد، می‌توانید از اجرای احکام بخواهید عدم حضور یا عدم اجرای حکم از طرف زوجه صورت‌جلسه شود. همین صورت‌جلسه برای اثبات نشوز بسیار مهم است.

پس فعلاً اگر رأی قطعی نشده، تمرکز شما باید روی حفظ مدارک منزل، اظهارنامه دعوت به بازگشت، پاسخ به اعتراض احتمالی، و بعد از قطعیت، پیگیری اجرای حکم باشد. نشوز وقتی برای دادگاه قابل اتکا می‌شود که عدم برگشت زوجه بعد از فراهم بودن شرایط و دعوت رسمی، مستند شده باشد.