اختلاف زناشویی با همسر
با خانمم همیشه مشکل دارم
۱۱سال بچه دار نمی‌شدیم که علتش خانمم بود کل ایران رو با حقوق کارگری چرخیدیم دکتر رفتیم نتیجه نگرفتیم بعدش۳سال فقط به رویان مراجعه کردیم نتیجه نگرفتیم،گذشت تا میخواستم از پرورشگاه بچه بیارم خانمم حامله شد اولی نشد انداختیمش بعد اون خدا یه دختر رو ۲تا پسر صحیح و سالم داد
ولی همیشه کتکشون میزنه توهین میکنه سرکوب میزنه
حالا این به کنار من الان یه واحد ۱۳۰ متری دارم که مال خودمه تو خونه هم شکر خدا همه چی برای زندگی راحت هستش از نظر خورد و خوراک همیشه برنج ایرانی و گوشت و مرغ کم نداریم ماهی و میوه لباس و خدا رو شکر کم نیست مسافرت هم زیاد نریم کم نمیریم،
خودم صبح ۶میرم عصر اومدنم با خداست ۶ بیام ۹بیام
همه مایحتاج رو خودم میخرم برای خونه و بچه ها ماهی هم ۴میلیون به خانمم میدم
میخوام بدونم الان تقصیرکار منم کمکم کنید مشکل از منه کم کسری دارم و نمیدونم جبران کنم
خانمم همیشه شاکیه میگه از زندگی ناراضیه از یه ماه ۲۰روزش رو قهریم باهام حرف نمیزنه احترام نمیزاره فک فامیلشو میزنه رو سرم به پدر مادرم بی احترامی میکنه،بی اجازه میره خونه پدرش تو شهرستان ۱۰روز یا بیشتر می مونه مشکلی ندارم بگه خودم میبرم ولی اینکه شب میام خونه میبینم لامپها خاموشه نگران میشم بعد کلی زنگ زدن متوجه میشم رفته خونه پدرش
۱-چطور ثابت کنم اکثرا تنهام
۲-چطور ثابت کنم تو خونه هیچ کم وکسری نیست حتی لباس و کفشش هم چند برابر منه
بی اجازه میره خونه عمش شب می مونه همه ای چند بار چون اونم تنهاست دلش براش میسوزه بچه هارو هم ور میداره میبره
از کجا شروع کنم بفهمه که من بیشتر از وظیفه ام دارم انجام میدم
بخدا با رفیقام بیرون نمیرم سیگار نمیکشم تفریح نمیکنم که با خانوادم باشم ولی نمیفهمه همش میگه کم میزاری به خونه و زندگی محبت کنید راهنماییم کنید
پاسخ حقوقی ایران لگال:
با سلام؛
از توضیحاتی که داده‌اید، به نظر می‌رسد مسئله اصلی فقط پول و امکانات زندگی نیست؛ چون شما توضیح داده‌اید که از نظر تأمین نیازهای مادی، مسکن، خوراک، پوشاک و هزینه‌های زندگی کوتاهی نکرده‌اید. از طرف دیگر، اگر واقعاً همسرتان مرتب به بچه‌ها توهین می‌کند، آنها را کتک می‌زند یا سرکوب می‌کند، این موضوع جدا از اختلافات زوجین است و باید جدی گرفته شود.
در مورد اینکه تقصیرکار شما هستید یا نه، از بیرون نمی‌شود حکم قطعی داد؛ اما یک نکته مشخص است، اینکه شما سخت کار می‌کنید، هزینه‌ها را تأمین می‌کنید و از تفریحات خودتان می‌زنید، ارزشمند است، ولی ممکن است همسرتان از زاویه دیگری احساس کمبود داشته باشد؛ مثلاً کمبود حضور شما، توجه، صحبت کردن یا همراهی. این موضوع البته به هیچ وجه توجیهی برای بی‌احترامی، ترک طولانی خانه بدون اطلاع یا آسیب زدن به روحیه بچه‌ها نیست.
برای اینکه بتوانید بفهمید مشکل دقیقاً کجاست، به جای اینکه فقط ثابت کنید من کم نگذاشتم، یک بار در زمانی که دعوا نیست، صحبت کنید و مشخصاً بخواهید توضیح دهد چه چیزی کم است و چه رفتاری باعث شده همسر شما چنین فکری کند. گاهی اختلاف زوجین سر میزان پول نیست، بلکه سر احساسات و ارتباط است.
در مورد اثبات اینکه شما وظایف خود را انجام می‌دهید، اگر منظورتان از اثبات برای زندگی مشترک است، بهترین راه ایجاد یک تصویر واقعی از زندگی است؛ نه جمع کردن مدرک علیه همسر. پرداخت هزینه‌ها، خریدها، پیام‌ها، برنامه زندگی و حضور شما در خانه نشان می‌دهد چه میزان مسئولیت پذیرفته‌اید. اما اگر روزی موضوع به اختلاف حقوقی برسد، مدارک مالی و همچنین مدارکی درباره رفتارهای آسیب‌زننده نسبت به فرزندان یا ترک منزل بدون هماهنگی می‌تواند اهمیت پیدا کند.
در مورد بچه‌ها، این قسمت را جدی‌تر پیگیری کنید. اختلاف زن و شوهر قابل حل است، اما اگر کودکان دائماً مورد توهین، تحقیر یا تنبیه شدید قرار بگیرند، اثر آن روی آنها باقی می‌ماند. بهتر است ابتدا تلاش کنید با کمک مشاور خانواده این الگو را تغییر دهید، چون به نظر می‌رسد بعد از ۱۱ سال فشار ناباروری، درمان‌های طولانی و مشکلات گذشته، ممکن است هر دو نفر خستگی و ناراحتی‌های انباشته داشته باشید.
اگر بعد از این گفت‌وگو هیچ تغییری ایجاد نشد، مراجعه به مشاور خانواده می‌تواند کمک کند مشخص شود مشکل از کجاست و آیا اختلاف قابل اصلاح است یا خیر.
ممنون از پاسختون
فرموده بودین شاید مشکل دیگه ای داشته باشه اکثرا دعواهامون سر اینه که مثلا کابینت‌های آشپزخانه عوض بشه آشپزخونه بزرگه کلا کابینت‌کابینتهاش تمیز و سالمه باید بکنی بندازی اونور کابینت طرح دیگه بخری دیگه تواین بازار فکر کنم ۲۰۰میلیون میخواد فرشهامون خیلی سالم بودن کلا گذاشته کنار رفتیم چقدر هزینه کردیم
دخترم ۷سالشه جایی نمیره یا دم دره یا طبقه پایین پیش مادرم میره ولی خانمم نمیزاره بره دادو بیداد میکنه که اونجا نرو،سر این قضیه هم درگیر لفظی میشه خدارو شکر تا امروز نزدمش حتی توهین نکردم ولی آخرش ول کردم رفتم بیرون یا اتاق خواب که روزها و هفته ها قهر شدیم
بچه دومم پسره خیلی لاغر و خیلی پر انرژی با بچه های فامیل خانم کتک کاری کنن اگه اونا بزنن باز جیغ دادو کتک برا پسر ما هستش بدست مادرش،اگه این بزنه مادر اون بچه با مادر خودش کم می مونن بچه رو بکشن،دعوای بچه که مهم نیست الکی یه بازی و شوخی مانند،بخدا فامیلاشون رو دیدم عموهاش دایی هاش اینقدر میزنن زناشون دهنشون پر خون چشمشون کبود ناسزاهای بد حتی مهمونی و عروسی میرن لباس‌های خانم منو امانت میگیرن ،بخاطر این مسائل ناراحت میشم میگم دیگه جدا بشم بچه هارو هم بردارم برا خودم
پاسخ تکمیلی ایران لگال:
اگر الان از شدت ناراحتی تصمیم بگیرید طلاق بدهید و بچه‌ها را بدون حکم دادگاه بردارید و جدا زندگی کنید، ممکن است هم پرونده حضانت پیچیده شود و هم همسرتان علیه شما شکایت یا دعوای حقوقی مطرح کند. اما اگر موضوع کتک‌زدن، تحقیر بچه‌ها، ترک منزل بدون اطلاع و رفتارهای آسیب‌زننده واقعاً تکراری است، میشود مسیر را قانونی و قابل دفاع جلو برد.
اولویت اول شما باید بچه‌ها باشد، نه کابینت و فرش و اختلافات مالی. عوض کردن کابینت یا خرید وسایل جدید، اگر در حد توان مالی نباشد، الزام قانونی برای شما ایجاد نمی‌کند؛ نفقه یعنی مسکن مناسب، خوراک، پوشاک، درمان و نیازهای متعارف، نه هر تغییری که طرف مقابل مطالبه کند. ولی رفتار با بچه‌ها اگر به تنبیه شدید، ترساندن، توهین مستمر یا آسیب روحی برسد، موضوع مهم‌تری است و می‌تواند در حضانت اثر بگذارد.
برای شروع، مدرک‌سازی آرام و قانونی انجام دهید. هر بار که همسرتان بدون اطلاع خانه را ترک می‌کند، پیام محترمانه بدهید و بپرسید کجا هستید و بچه‌ها کجا هستند؛ جواب‌ها را نگه دارید. هزینه‌های خانه، واریزی ماهانه، خریدها، قبض‌ها، اجاره یا مالکیت منزل، وسایل منزل و شرایط زندگی را هم با رسید، عکس و پرینت حساب نگه دارید. اینها برای اثبات انجام وظایف مالی شما مفید است.
در مورد کتک‌زدن بچه‌ها، اگر آثار ضرب، کبودی، ترس شدید یا آسیب جدی وجود دارد، موضوع را ساده نگیرید. می‌توانید از اورژانس اجتماعی، بهزیستی یا دادستانی محل کمک بگیرید و در صورت تکرار، شکایت کودک‌آزاری یا درخواست مداخله حمایتی مطرح شود. اگر فیلم، صدا یا پیام دارید، منتشر نکنید؛ فقط برای ارائه به مرجع قضایی یا مشاور نگه دارید.
اگر قصد طلاق دارید، مرد می‌تواند دادخواست طلاق بدهد، اما باید تکلیف حقوق مالی زن مثل مهریه، نفقه، اجرت‌المثل و سایر حقوق احتمالی مشخص شود. درباره بچه‌ها هم نمی‌توانید صرفاً بگویید بچه‌ها را برای خودم برمی‌دارم؛ حضانت با دادگاه و بر اساس مصلحت طفل تعیین میشود. اگر ثابت شود مادر با بچه‌ها بدرفتاری شدید دارد یا سلامت روحی و جسمی آنها در خطر است، امکان گرفتن حضانت یا محدود کردن نقش مادر وجود دارد.
به نظر من قبل از طلاق، یک اظهارنامه یا اقدام قضایی تند نفرستید مگر اینکه خشونت علیه بچه‌ها جدی باشد. ابتدا یک جلسه مشاوره خانواده رسمی بروید و اگر همسرتان نیامد، همان عدم همکاری هم بعداً به نفع شما قابل استفاده است. اگر خشونت ادامه داشت، هم‌زمان دادخواست تعیین تکلیف حضانت و ملاقات یا شکایت کودک‌آزاری را با مدارک مطرح کنید.
جمع‌بندی اینکه اختلاف درباره وسایل خانه، به‌تنهایی دلیل خوبی برای جدا شدن و گرفتن بچه‌ها نیست؛ اما تنبیه و تحقیر مکرر بچه‌ها، ترک خانه بدون اطلاع و ایجاد فضای ناامن خانوادگی قابل پیگیری است. مسیر درست شما جمع‌آوری مدارک، مراجعه به مشاور خانواده، و در صورت ادامه آسیب به کودکان، اقدام از طریق دادگاه خانواده و مراجع حمایتی است.