نحوه گرفتن سند برای ملک قولنامه‌ای بدون سند

وقت بخیر؛

گذشت ۳۰ سال به‌تنهایی برای پدر شما سند مالکیت ایجاد نمی‌کند و اگر مالک رسمی یا ورثه او ملک را به دیگری منتقل کنند، اثبات حق ممکن است بسیار دشوار شود. نکته تعیین‌کننده، سابقه ثبتی ملک و زنجیره قولنامه‌هاست؛ اما برای رسمی‌کردن این ملک راه قانونی وجود دارد.

قدیمی بودن قولنامه باعث بی‌اعتباری آن نمی‌شود، ولی برای گرفتن سند ابتدا باید از اداره ثبت محل، پلاک ثبتی، نام مالک رسمی و وضعیت بازداشت، رهن یا تعارض ملک مشخص شود. اصل قولنامه، قولنامه‌های قبلی، رسیدهای پرداخت، مدارک تصرف، قبوض، گواهی انشعابات و نقشه UTM ملک نیز باید آماده شود.

اگر مالک رسمی مشخص و حاضر به همکاری باشد، انتقال از طریق دفتر اسناد رسمی انجام می‌شود. اگر مالک یا فروشنده همکاری نکند یا فوت کرده باشد، باید در دادگاه عمومی حقوقی محل وقوع ملک، حسب وضعیت پرونده دادخواست الزام به تنظیم سند رسمی و در صورت نیاز اثبات معامله مطرح شود. فروشنده، واسطه‌های قولنامه‌ای، مالک رسمی و در صورت فوت هرکدام، تمام وراث او باید طرف دعوا قرار گیرند.

اگر ملک دارای سابقه ثبتی باشد، تصرف پدر شما قانونی و بلا‌معارض باشد و به‌دلیل فوت یا عدم دسترسی به مالک رسمی امکان انتقال عادی وجود نداشته باشد، می‌توان از مسیر قانون تعیین تکلیف وضعیت ثبتی اراضی و ساختمان‌های فاقد سند رسمی درخواست صدور سند کرد. هیئت اداره ثبت پس از بررسی قولنامه، تصرف، نقشه، سوابق ثبتی و انتشار آگهی تصمیم می‌گیرد. اگر زمین ملی، دولتی، وقفی یا مورد اختلاف باشد، صرف قولنامه و تصرف طولانی برای صدور سند کافی نیست.

نکته مهم این است که سامانه ساماندهی اسناد غیررسمی از ۲۷ خرداد ۱۴۰۵ رسماً راه‌اندازی شده است. مطابق ماده ۱۰ قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول، ادعای مالکیت ناشی از این قولنامه باید حداکثر تا ۲۷ خرداد ۱۴۰۷ در سامانه ثبت شود و پدر شما پس از ثبت ادعا نیز دو سال فرصت دارد برای دریافت سند یا طرح دعوای لازم اقدام کرده و مدرک آن را در سامانه درج کند. بنابراین بهتر است پیش از هر اقدامی، اصل قولنامه و سابقه ثبتی ملک توسط وکیل یا کارشناس ثبتی بررسی شود تا مسیر درست میان اداره ثبت و دادگاه انتخاب شود.