پیگیری پرونده جانبازی و احراز مجروحیت قدیمی

درود؛

اگر پرونده فقط شفاهی پیگیری شده باشد، ممکن است سال‌ها در وضعیت «در حال بررسی» بماند و بعد نبود صورت‌سانحه سال ۱۳۶۰ را بهانه کنند؛ اما وجود ترکش در پای چپ قرینه پزشکی مهمی است و حتی بدون مدارک درمانی همان زمان نیز راه احراز جانبازی کاملاً بسته نیست.

اگر مجروحیت در جبهه، منطقه عملیاتی یا هنگام مأموریت رخ داده، ابتدا باید یگان اعزام‌کننده مانند ارتش، سپاه، بسیج یا ژاندارمری وقت، اصل حضور و نحوه مجروحیت را بررسی و تأیید کند. پس از احراز مجروحیت، پرونده برای تعیین درصد به کمیسیون پزشکی بنیاد شهید یا مرجع پزشکی مربوط ارسال می‌شود.

یک درخواست کتبی ثبت کنید و حتماً شماره و رسید بگیرید. در آن، «تعیین وضعیت پرونده، اعلام مرحله فعلی، علت توقف و ارجاع به کمیسیون پزشکی» را بخواهید. به پیگیری شفاهی اکتفا نکنید.

عکس‌برداری جدید از پا، گزارش متخصص ارتوپدی یا جراح، محل دقیق ترکش، درد، محدودیت حرکت، آسیب عصب یا عروق و مشکلات فعلی را ضمیمه کنید. مدارک حضور در جبهه، کارت ایثارگری، حکم مأموریت، نام یگان، محل حادثه و گواهی همرزمان نیز اهمیت زیادی دارد. صرف وجود ترکش، زمان و محل اصابت را قطعی ثابت نمی‌کند و باید ارتباط آن با مأموریت احراز شود.

در پرونده‌های رزمندگانی که صورت‌سانحه یا مدارک پزشکی زمان جنگ را ندارند، امکان بررسی مجروحیت توسط کمیسیون پزشکی نهاد اعزام‌کننده وجود دارد. اگر مجروحیت تأیید شود، نبود پرونده بیمارستانی قدیمی به‌تنهایی نباید باعث کنارگذاشتن درخواست شود.

اگر از زمان ثبت درخواست کتبی بیش از سه ماه گذشته و هیچ پاسخ مکتوبی نداده‌اند، می‌توان در دیوان عدالت اداری دادخواست «الزام یگان مربوط و بنیاد شهید به رسیدگی و تعیین تکلیف پرونده جانبازی» مطرح کرد. اگر رأی رد صادر شده، باید همان رأی و علت رد بررسی و در مهلت قانونی به آن اعتراض شود.

برای مشخص‌شدن مسیر دقیق، باید معلوم باشد پرونده اکنون در بنیاد شهید، سپاه، ارتش یا یگان دیگری است و درخواست در چه تاریخی ثبت شده است.