دفاع در برابر دعوای تمکین به دلیل خشونت و نبود مسکن امن
همسرم دادخواست الزام به تمکین داده الان بیش از ۱۵ ماه که بصورت متناوب به منزل مراجعه و هر بار با بهانه های واهی بدلیل گرایش به مواد مخدر با تهمت افترا ضرب و شتم نهایتا با دخالت پلیس محل را ترک مینماید بدلیل پایان قرارداد اجاره موجر مادرم با توجه به این اعمال و حفظ ابرو و نیاز شخصی درخواست دستور تخلیه داده
قاضی محترم در رای بدوی رای بر الزام به تمکین را مشروط به تهیه مسکن و تهیه اثاث البیت صادر نموده حکم اجرایی نگردید مجددا همسرم دادخواست الزام به تمکین همان پرونده را داده که تحت بررسی با توجه به این حرکات واقعا از ایشان تنفر و به تنهایی واقعا خوف شرافتی دارد
ایشان وسیله ای جز دو سه مورد که خودش خریداری نموده مابقی هم مقداری کادویی که ایشان همه را به خود انتساب میدهند
و از تاریخ رای صادره بدوی دیگر از پرداخت نفقه و حدود بیش از دوماه اجار معوقه دارند
با توجه به مراتب فوق الان حودود سه ماه که بمنزل ورود نکرده وله با شماره سیم کارت های مختلف ایجاد مزاحمت و تهمت میزنند
دارای گزارشات متعدد پزشکی فانونی و کلانتری
کپی همه آنها در پرونده الزام علیرغم عدم صدور رای از طرف دادسرا موجود میباشد
روز خوش
پاسخ حقوقی ایران لگال:
وقت بخیر؛
اگر در پرونده دوم فقط به تنفر یا اختلاف اشاره کنید، ممکن است دادگاه با ادعای فراهمشدن منزل، حکم تمکین صادر کند و نفقه جاری شما در خطر قرار گیرد. اما رأی قبلی مشروط، تخلیه ملک و گزارشهای پلیس و پزشکی قانونی میتواند دفاع جدی شما باشد که در ادامه نحوه استفاده از آن را عرض می نمایم.
رأی قبلی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا دادگاه تمکین را مشروط به تهیه مسکن مناسب و اثاث ضروری کرده است. تا زمانی که شوهرتان ثابت نکند مسکن امن و متناسبی تهیه کرده و وسایل ضروری زندگی را فراهم نموده، نمیتواند صرفاً با همان رأی شما را ناشزه معرفی کرده یا نفقه را قطع کند.
اگر دعوای جدید دقیقاً با همان طرفین، همان خواسته و بدون ایجاد شرایط تازه مطرح شده و رأی قبلی نیز قطعی است، در لایحه به «اعتبار امر مختومه» استناد کنید. اگر شوهرتان مدعی شده اکنون خانه جدیدی تهیه کرده، باید نشانی، اجارهنامه یا سند، امکان سکونت واقعی و اثاث آن را ارائه کند؛ صرف معرفی یک نشانی یا خانه متعلق به بستگان کافی نیست.
پایان اجاره، دستور تخلیه موجر و اجارههای عقبافتاده نشان میدهد محل سابق دیگر مسکن قابل اتکایی برای زندگی مشترک نیست. تخلیه آن ملک نیز بهخودیخود به معنای عدم تمکین شما نیست؛ تهیه مسکن بعدی اصولاً بر عهده شوهر است.
گزارشهای کلانتری، پزشکی قانونی، تماسهای پلیس و پروندههای دادسرا حتی پیش از صدور رأی کیفری قابل ارائه هستند و میتوانند وجود خوف ضرر بدنی یا شرافتی را نشان دهند. طبق ماده ۱۱۱۵ قانون مدنی، اگر زندگی در کنار شوهر موجب خوف ضرر بدنی، مالی یا شرافتی باشد، زن میتواند جدا زندگی کند و در صورت اثبات این وضعیت، نفقه او باقی میماند.
در پرونده فعلی، تصویر رأی قبلی، گواهی قطعیت یا وضعیت اجرای آن، دستور تخلیه، قرارداد اجاره، مدارک اجارههای معوق، تمام گزارشهای کلانتری و پزشکی قانونی، شماره پروندههای دادسرا، پیامها و سوابق تماس شمارههای مختلف را ضمیمه کنید. همچنین از دادگاه بخواهید از کلانتری و دادسرا استعلام و در صورت وجود قرائن واقعی درباره مصرف مواد، شوهرتان را برای آزمایش اعتیاد معرفی کند.
صرف ادعای اعتیاد یا بیان اینکه از او متنفر شدهاید دفاع کافی نیست. محور دفاع باید نبود مسکن مناسب، اجرانشدن شرط رأی قبلی و وجود خطر مستند ناشی از ضربوشتم، تهدید و رفتارهای او باشد. اگر دادگاه تشخیص دهد مسکن مناسب تهیه شده و دلایل خوف نیز کافی نیست، خودداری از بازگشت ممکن است بر نفقه آینده اثر بگذارد؛ بنابراین ابلاغیهها و جلسات دادگاه را به هیچوجه نادیده نگیرید.
برای نفقه پرداختنشده نیز میتوانید دادخواست مطالبه نفقه معوقه و جاری بدهید. اگر توانایی مالی شوهر و خودداری عمدی او از پرداخت ثابت شود و جدا زندگیکردن شما عذر موجه داشته باشد، شکایت ترک انفاق نیز قابل بررسی است. مزاحمت، تهدید، توهین و ضربوشتم را هم جداگانه و با ذکر تاریخ هر واقعه پیگیری کنید.
مقدار وسایلی که هرکدام خریدهاید، وظیفه شوهر برای فراهمکردن اثاث ضروری را از بین نمیبرد. مالکیت وسایل نیز با فاکتور، رسید پرداخت، پیامها و نحوه هدیهشدن مشخص میشود و صرف ادعای او مبنی بر اینکه همه وسایل متعلق به خودش است، کافی نیست.
اگر تصویر رأی بدوی و دادخواست جدید را ارائه کنید، میتوان متن دفاعیه را دقیقاً مطابق مفاد همان پرونده تنظیم کرد.