درخواستهای جنسی نامتعارف همسر
سلام وقت بخیر
من دو ماهه ازدواج کردم، همسرم به لحاظ جنسی خیلی داغ هست و تمایل به برقراری رابطه چندین بار در روز داره. چیزی که من رو اذیت میکنه سبک رابطه مورد پسند ایشان هست.
ایشان رابطه دهانی دوست دارند و منو مجبور به این کار میکنند در صورتی که من تمایلی به آن ندارم. حتی من رو مجبور به خوردن ترشحات پاک خودشان میکنند و گاها منی را در داخل دهان من می ریزند که فورا باید بروم تخلیه کنم. حتی گاهی منو مجبور به خوردن ترشحات خودم میکنن که خیلی برای من اذیت کننده هست.
مورد دیگر مرتب به بنده اعتراض دارند که چرا رابطه مقعدی کامل نداریم.
میخواهم بدانم این مصادیق از نظر قانون و حقوقی انحرافات جنسی هست؟ آیا زن محبور به تمکین هست؟ رای دادگاه در این موارد چیست؟
پاسخ حقوقی ایران لگال:
درود؛
اول از همه، باید این نکته اساسی را بدانید که تمکین در روابط زناشویی، هرگز به معنای پذیرش هرگونه رفتار جنسی، به هر شکل و با هر کیفیتی نیست. قانون، تمکین را در چارچوب «رابطه جنسی معقول و متعارف» تعریف کرده و بر اساس ماده ۱۱۰۳ قانون مدنی، حسن معاشرت را به عنوان یک اصل اساسی در زندگی مشترک الزامی دانسته است. رابطهای که با اجبار، اکراه و تحقیر همراه باشد، نه تنها مصداق حسن معاشرت نیست، بلکه میتواند به عنوان سوءرفتار و حتی خشونت خانگی تلقی شود.
در مورد سوال اول شما که آیا این اعمال انحراف جنسی محسوب میشوند یا خیر، باید بگویم که بله. از منظر عرف، شرع و حتی رویه قضایی، اصرار بر انجام اعمالی که برای طرف مقابل آزاردهنده، تنفرآور یا مخالف با شأن اوست و به ویژه اگر با اجبار و تهدید همراه باشد، انحراف از رابطه جنسی سالم و طبیعی شناخته میشود. در مورد رابطه مقعدی که اشاره کردید، تقریباً تمام مراجع تقلید بر حرمت یا کراهت شدید آن تأکید دارند و به صراحت اعلام کردهاند که این عمل بدون رضایت کامل زن، جایز نیست و حتی با رضایت نیز به شدت مکروه است. بنابراین، درخواست و اصرار همسرتان بر این عمل، نه تنها یک خواسته غیرمعمول، بلکه یک خواسته شرعاً مردود است.
از نظر قانونی، چیزی که به اسم «تمکین» در قانون مدنی هست، یعنی رابطهی جنسی معمول و متعارف، نه هر شکل خاصی که یک طرف بخواد. یعنی کسی نمیتواند بگوبد چون زن باید تمکین کند، پس باید هر کاری که شوهر خواست باید انجام بدهد. حتی قانون هم میگوید هیچکدوم از زن و شوهر حق ندارن با زور همدیگه رو مجبور کنند؛ و اگر کار به دادگاه برسه، از نظر حقوقی، پشتوانهای برای اجبار شما به این کارها وجود ندارد.
توصیه عملی من به شما این است که در گام اول، با حفظ خونسردی و قاطعیت، با همسرتان صحبت کنید و به او بگویید که این رفتارها برای شما غیرقابل قبول و آزاردهنده است. اگر این گفتگو مؤثر واقع نشد، حتماً به یک مشاور خانواده یا روانشناس مراجعه کنید تا بتوانید این مشکل را در فضایی امن و حرفهای بررسی کنید. در صورتی که همسرتان به اجبار و آزار خود ادامه داد، اقدام به جمعآوری مدارک (مانند پیامها یا یادداشتها) کنید و در نهایت، با طرح شکایت در دادگاه خانواده، از حقوق قانونی خود دفاع کنید. دادگاههای خانواده در چنین مواردی، معمولاً رفتارهای اجبارآمیز و آزاردهنده را به عنوان «سوءرفتار» تلقی میکنند و ممکن است حکم به پرداخت خسارت، الزام به خودداری از این اعمال، یا حتی در صورت ادامه، صدور حکم طلاق به دلیل عسر و حرج (سختی و مشقت غیرقابل تحمل) صادر کنند.