در سال‌های اخیر، تعیین اموال غیرمنقول مانند خانه، به‌ویژه سهم مشخصی از آن نظیر سه دانگ یا نصف خانه، به عنوان مهریه در سند ازدواج، به یکی از راهکارهای پرکاربرد

در نظام حقوقی ایران، طلاق از طرف زن یکی از پیچیده‌ترین و زمان‌برترین پرونده‌های خانوادگی محسوب می‌شود. برخلاف مرد که می‌تواند با پرداخت حقوق مالی زن و طی تشریفات قانونی،

ازدواج یکی از مهم‌ترین تصمیمات زندگی است، اما همیشه امکان حضور هم‌زمان زن و مرد در مجلس عقد وجود ندارد. در چنین شرایطی، ازدواج غیابی یا غیرحضوری راه‌حلی قانونی و

اجرت‌المثل ایام زوجیت یکی از حقوق مالی مهم زنان در دوران زندگی مشترک است که معمولاً هم‌زمان با طلاق یا جدایی مطالبه می‌شود. با طرح دعوای اجرت‌المثل، زوجه از دادگاه

در زندگی مشترک، سکونت زیر یک سقف نماد اصلی پیوند زوجین است؛ اما گاهی این «خانه مشترک» به محل تنش، ترس یا حتی ناامنی تبدیل می‌شود. در این شرایط، یکی

دعاوی مربوط به نفقه، از رایج‌ترین پرونده‌های خانواده در دادگاه‌ها محسوب می‌شوند؛ اما بسیاری از زوجین نمی‌دانند در جلسه رسیدگی دقیقاً چه بگویند یا قاضی از آن‌ها چه می‌پرسد. دفاع

در روابط زناشویی، انتقال ملک از سوی مرد به همسر یکی از اقداماتی است که ممکن است به دلایل مختلفی مانند عشق، اعتماد، تأمین امنیت مالی یا حتی پرداخت مهریه

در سال‌های اخیر، تعیین سه دانگ از یک خانه به عنوان مهریه یا سه دانگ خانه پشت قباله در عقدنامه‌ها به یکی از روش‌های رایج و معتبر تبدیل شده است.

در نظام حقوقی ایران، مهریه یکی از مهم‌ترین حقوق مالی زن محسوب می‌شود که با وقوع عقد نکاح، به تملک زن در می‌آید. اما گاهی این پرسش مطرح می‌شود که

یکی از مباحث پرچالش در حقوق خانواده ایران، موضوع لزوم یا عدم لزوم رضایت پدر برای ازدواج دختر است؛ مسئله‌ای که هم در قانون مدنی به‌صراحت بیان شده و هم