ناباروری، یکی از چالشبرانگیزترین مسائل در زندگی مشترک است که میتواند بنیان خانواده را با تزلزل مواجه کند. در جامعهای که فرزندآوری بخش مهمی از مفهوم ازدواج محسوب میشود، نازایی
در بسیاری از پروندههای خانواده، مردان برای جدایی از همسر خود به موضوع «عدم تمکین زن» استناد میکنند تا تعهدات مالی را به حداقل برسانند. قانونگذار، تمکین را یکی از
ازدواج در نظام حقوقی ایران تنها یک پیوند عاطفی و خانوادگی نیست، بلکه یک عقد حقوقی با آثار و تعهدات مشخص است. زوجین هنگام امضای عقدنامه، علاوه بر پذیرفتن مفاد
یکی از مهمترین پرسشهای شرعی و حقوقی در زندگی مشترک این است که آیا ممکن است زن و شوهر، تحت شرایطی از نظر شرعی یا قانونی بر یکدیگر نامحرم شوند؟
«همسرم اصرار داره پیش خانوادهاش زندگی کنیم»، «بدون نظر من خونه رو اجاره کرد»، «من حاضر نیستم تو اون محله زندگی کنم»… این جملات برای بسیاری از زوجها آشناست. اختلاف
پس از طلاق، یکی از مهمترین حقوقی که برای والدین باقی میماند، حق ملاقات با فرزند است؛ حقی که نهتنها از نظر قانونی تضمین شده، بلکه از دید روانشناختی نیز
ملاقات با فرزند، یکی از حقوق اساسی والدینی است که پس از جدایی یا طلاق، حضانت کودک را بر عهده ندارند. اما زمانی که کودک در سنین شیرخوارگی قرار دارد،
فرزندخواندگی یکی از مهمترین راهکارهای قانونی و انسانی برای حمایت از کودکان بیسرپرست یا بدسرپرست محسوب میشود. برخلاف تصور عمومی، پذیرش سرپرستی کودک صرفاً محدود به خانوادههای بدون فرزند نیست.
ازدواج موقت یا همان صیغه، یکی از نهادهای فقهی و قانونی در نظام حقوقی ایران است که گرچه برای بسیاری از افراد ناشناخته نیست، اما همچنان ابهامات زیادی در خصوص
سقط جنین یکی از حساسترین موضوعات در تقاطع حقوق، اخلاق، پزشکی و مذهب است که در قوانین ایران با محدودیتهای جدی مواجه شده است. با این حال، قانون ایران در
