تأثیر محکومیت مرد به رابطه نامشروع بر تمکین و نفقه زن

درود؛

محکومیت مرد بابت رابطه نامشروع به خودی خود باعث از بین رفتن حق او برای درخواست تمکین نمی‌شود؛ اما اگر رفتار یا شرایط ایجادشده از طرف مرد باعث شده باشد ادامه زندگی برای زن همراه با خوف، ضرر یا مشقت غیرقابل تحمل باشد، موضوع می‌تواند از جهت قانونی متفاوت بررسی شود.

اگر دادگاه قبلاً دعوای عدم تمکین را پذیرفته باشد، معمولاً زن برای اینکه همچنان مستحق نفقه باشد باید دلیل قانونی برای عدم بازگشت به منزل ارائه کند. صرف نارضایتی یا اختلاف خانوادگی معمولاً کافی نیست. اما اگر زن بتواند ثابت کند بازگشت به منزل مشترک برای او همراه با ضرر، ترس، سوءرفتار یا شرایطی است که ادامه زندگی را برای او دشوار کرده، می‌تواند موضوع را در دادگاه مطرح و درخواست رسیدگی کند.

در چنین شرایطی زن می‌تواند به جای اینکه صرفاً از بازگشت خودداری کند، از مسیر قانونی اقدام کند؛ مانند طرح ادعای وجود عذر موجه برای عدم تمکین، اثبات عسر و حرج یا در صورت وجود شرایط، پیگیری حقوقی برای تعیین تکلیف زندگی مشترک. اگر دادگاه عذر او را بپذیرد، ممکن است عدم حضور او در منزل مشترک به عنوان نشوز تلقی نشود و موضوع نفقه نیز قابل مطالبه باقی بماند.

اما اگر دادگاه تشخیص دهد منزل مناسب، وسایل لازم و شرایط متعارف زندگی توسط مرد فراهم شده و زن بدون دلیل قانونی از بازگشت خودداری می‌کند، ممکن است حکم عدم استحقاق نفقه صادر شود.

بنابراین راهکار زن این نیست که صرفاً از منزل برنگردد، بلکه باید دلیل قانونی عدم بازگشت خود را در پرونده اثبات کند. در این پرونده باید دقیق بررسی شود رابطه نامشروع مرد چه نوعی بوده، آیا ادامه زندگی برای زن موجب آسیب یا خوف شده، و رأی قبلی تمکین دقیقاً بر چه اساسی صادر شده است.