تهدید زن از سوی خانواده شوهر

مهم‌ترین عنوانی که باید بررسی شود «تهدید» است. تهدید به قتل، آسیب بدنی، ضرر شرافتی یا مالی، حتی اگر فعلاً عملی نشده باشد، طبق ماده ۶۶۹ قانون مجازات اسلامی قابل شکایت است. بنابراین جمله‌ای مثل «سرت را می‌برم» تهدید جدی محسوب می‌شود و نباید فقط به عنوان دعوای خانوادگی نادیده گرفته شود.

اگر همراه این تهدید، فحاشی، تحقیر یا الفاظ رکیک هم مطرح شده باشد، موضوع توهین هم قابل طرح است. توهین و فحاشی نسبت به اشخاص، اگر به حد قذف نرسد، طبق ماده ۶۰۸ قانون مجازات اسلامی جرم جداگانه‌ای محسوب می‌شود.

پیشنهاد عملی این است که زن فوراً مدارک را جمع کند: پیامک‌ها، ویس‌ها، چت‌ها، تماس‌های ضبط‌ شده در صورت وجود، شهادت همسایه یا افراد حاضر، گزارش کلانتری، عکس یا فیلم دوربین ساختمان، و هر مدرکی که نشان دهد خانواده شوهر وارد زندگی خصوصی او شده‌اند و تهدید کرده‌اند. اگر احتمال تکرار تهدید یا آسیب وجود دارد، بهتر است همان لحظه با ۱۱۰ تماس بگیرد تا گزارش مأمور تنظیم شود.

در شکایت کیفری می‌تواند علیه شخص یا اشخاصی که تهدید و توهین کرده‌اند، شکایت «تهدید به قتل و ایراد آسیب بدنی» و در صورت وجود الفاظ رکیک، «توهین و فحاشی» مطرح کند. اگر شوهر هم در این رفتارها نقش داشته، آن‌ها را دعوت کرده، از زن حمایت نکرده یا خودش هم تهدید و آزار را تأیید کرده، نقش شوهر هم باید جداگانه توضیح داده شود.

از نظر خانوادگی هم اگر ادامه زندگی در آن منزل برای زن همراه با ترس از آسیب بدنی، حیثیتی یا روانی باشد، موضوع فقط کیفری نیست و در دادگاه خانواده هم اثر دارد. طبق ماده ۱۱۱۵ قانون مدنی، اگر بودن زن در یک منزل موجب خوف ضرر بدنی، مالی یا شرافتی باشد، زن می‌تواند مسکن جداگانه اختیار کند و در صورت اثبات خطر، دادگاه او را مجبور به بازگشت به آن منزل نمی‌کند و نفقه هم همچنان بر عهده شوهر است.

پس اگر زن واقعاً احساس خطر دارد، نباید بدون مدرک و بدون اعلام رسمی منزل را ترک کند؛ بهتر است اول شکایت تهدید را ثبت کند، گزارش کلانتری بگیرد، سپس در دادگاه خانواده یا با اظهارنامه اعلام کند که به دلیل تهدید و دخالت خانواده شوهر، امنیت جانی و حیثیتی ندارد و خواستار تأمین مسکن مستقل و جلوگیری از دخالت خانواده شوهر است.