فرق بین ازادی مشروط با تعلیق چیست و کدوم بهتره؟

سلام.
اگر محکوم‌علیه یک‌سوم حبس خود را تحمل کرده، در بیشتر پرونده‌های حبس تعزیری، ابتدا درخواست آزادی مشروط مناسب‌ تر و عملی‌تر است؛ چون آزادی مشروط دقیقاً برای محکومی پیش‌بینی شده که بخشی از حبس را گذرانده و اکنون می‌خواهد بقیه مدت را بیرون از زندان، با رعایت شرایط قانونی، سپری کند.

البته این موضوع قطعی نیست و به نوع جرم، مدت محکومیت، سابقه کیفری، رفتار زندانی در زندان، وضعیت شاکی خصوصی و پرداخت ضرر و زیان بستگی دارد. در آزادی مشروط، اگر حبس بیش از ۱۰ سال باشد، معمولاً باید نصف حبس تحمل شده باشد؛ اما در سایر حبس‌های تعزیری، پس از تحمل یک‌سوم مدت مجازات، امکان درخواست آزادی مشروط وجود دارد. شرط‌های مهم آن هم حسن رفتار در زندان، اطمینان از عدم تکرار جرم، جبران ضرر و زیان یا تعیین تکلیف آن، و استفاده نکردن قبلی از آزادی مشروط است.

تعلیق اجرای مجازات هم ممکن است، اما مسیر آن کمی متفاوت است. تعلیق یعنی اجرای تمام یا بخشی از مجازات برای مدت مشخص، معمولاً یک تا پنج سال، متوقف شود. این نهاد در جرایم تعزیری درجه سه تا هشت قابل طرح است و بعد از تحمل یک‌سوم مجازات، محکوم می‌تواند از طریق دادستان یا قاضی اجرای احکام کیفری، درخواست تعلیق اجرای مجازات را مطرح کند. با این حال، بعضی جرایم طبق قانون قابل تعلیق نیستند؛ بنابراین قبل از انتخاب این مسیر باید دید جرم ارتکابی جزو جرایم مستثنی‌شده هست یا نه.

در عمل، اگر شخص داخل زندان است، یک‌ سوم حبس را گذرانده، در زندان حسن رفتار دارد، شاکی خصوصی ندارد یا رضایت/ترتیب پرداخت ضرر و زیان را فراهم کرده و قبلاً از آزادی مشروط استفاده نکرده، درخواست آزادی مشروط معمولاً انتخاب بهتری است.

اما اگر به هر دلیل شرایط آزادی مشروط کامل نباشد، یا قاضی اجرای احکام تشخیص دهد پرونده برای آزادی مشروط ضعیف است، می‌توان درخواست تعلیق اجرای باقی‌مانده مجازات را هم بررسی کرد؛ البته فقط در صورتی که جرم از نوع قابل تعلیق باشد.